BAJKA... była sobie fabryka ...

Chcecie bajki oto bajka...była sobie fabryka...stała jak ją ludzie postawili, a po jakimś czasie zostawili. Przyznam...nie odrobiłam lekcji historii metalurgii i nie wiem nic o jej pierwotnej egzystencji...pewnie była dobra dla ludzi...dawała im poczucie wytwarzania, produkcji, zysku ,zatrudnienia...może i wyzysku. ..ale to nie jej wina. Ja poznałam ją, gdy była na emeryturze...ja i całe moje podwórko, zgraja nienasyconych przygód kolekcjonerów strupów na kolanie. Nasz plac zabaw był specyficzny-najlepszy do chowanego-cmentarz , a za nim właśnie fabryka...patrzyłam na nią z mieszaniną uczuć-ja taka mała...ona z wielkimi, ciekawskimi oczodołami okien. Budziła lekki przestrach, ale bardziej podziw. I dopiero teraz, gdy jestem duża, odważyłam się ją poznać od środka. Razem z moim dzielnym starszym bratem zapakowaliśmy ekwipunek foto, opatuliliśmy się ciepło, wszystko zgodnie z rytuałem przed wyprawą w nieznane.

Przekroczyliśmy wszystkie zakazy wstępu, taśmy ostrzegawcze.

jaka piękna, jaka duża...jaka
pusta...ograbiona ,zniszczona...schronienie dla łatających szczurów. Wpuszcza jeszcze wiązki światła przez szczeliny i okna. Zabrali jej dach...zabrali jej wnętrzności . Odkrywamy co krok ślady ludzkiej obecności: tablice, zapiski, biurko-miejsce i narzędzia pracy Ktoś tu był, ktoś spędził tu kawałek swego życia...wszystko to piękne, jedyne takie i co chwile wyrywamy sobie aparat z rąk, chcąc zachować swój własny obraz i ogląd starej sąsiadki fabryki.

Wtedy jeszcze nie wiedzieliśmy, że to było pożegnanie...gdybyśmy przełożyli wyprawę o parę dni później, zastalibyśmy zgliszcza, nicość ,brak jakiejkolwiek konstrukcji stałej, za to mnóstwo gruzu i wspomnienia . Może wtedy przywołała nas do siebie...nie wiem i już nigdy jej o to nie zapytam...